Nieuw! Beluister dit artikel
(AI-stem)
In een tijdperk waarin satellietcommunicatie, GPS en hightech materiaal de norm zijn geworden, kondigt de Australische avonturier Don McIntyre een opmerkelijk nieuw project aan: de “Real Ocean Row 2028 (ROR)”. Een Atlantische roeioversteek die radicaal teruggrijpt naar de pioniersjaren van de oceaanroeisport — en daarmee naar een van de meest legendarische expedities ooit.
Foto: In 1966 roeiden sergeant Chay Blyth en kapitein John Ridgway in de eenvoudige dory English Rose III van Cape Cod naar Ierland — een oversteek van 3.000 mijl in 92 dagen. (Foto: Sir Chay Blyth & John Ridgway Row)
De inspiratie: een bijna vergeten heldendaad
Het verhaal begint in 1966. Twee Britten, sergeant Chay Blyth en kapitein John Ridgway, besloten zonder enige roei-ervaring de Noord-Atlantische Oceaan over te steken. Hun boot, de eenvoudige vissersdory *English Rose III*, was nauwelijks aangepast voor oceaangebruik. Met minimale uitrusting — een sextant, papieren kaarten, een kompas en radio — vertrokken ze vanuit Cape Cod.
Na “92 dagen en ruim 3.000 mijl” bereikten ze Ierland. Hun prestatie was heroïsch, zeker gezien het feit dat twee andere teams die gelijktijdig vertrokken, nooit meer werden teruggevonden. Het was een tijd waarin avontuur nog puur was — en genadeloos.
Een sport die veranderde
Sindsdien is oceaanroeien uitgegroeid tot een populaire en competitieve discipline. Jaarlijks steken tientallen teams de Atlantische Oceaan over, vaak in indrukwekkende tijden van 30 tot 50 dagen solo. Die prestaties zijn echter onlosmakelijk verbonden met technologische vooruitgang. Moderne roeiers laten zich sturen door GPS-plotters en automatische piloten, produceren drinkwater met zonne-energie en blijven via satellietsystemen continu in contact met de buitenwereld. Weerrouters aan wal adviseren hen over de optimale route en helpen gevaarlijke omstandigheden te vermijden.
Het gevolg laat zich raden: de snelheid neemt toe, de risico’s worden beter beheersbaar, maar de pure fysieke en mentale uitdaging — het volledig op eigen kracht trotseren van de oceaan — raakt steeds verder op de achtergrond.
Wat niet mag (en waarom)
De Real Ocean Row wil precies dat oorspronkelijke karakter herstellen. Daarom kiest organisator Don McIntyre voor een opvallend strikte benadering: alle technologie die de menselijke inspanning vermindert of de snelheid verhoogt, wordt geweerd.
Dat betekent concreet dat deelnemers het zonder GPS moeten stellen en hun positie uitsluitend bepalen met een sextant en papieren kaarten. Ook satelliettelefoons en moderne communicatiesystemen zijn niet toegestaan, waardoor het contact met de buitenwereld tot een minimum wordt beperkt. Automatische piloten, die in moderne races bijna standaard zijn, blijven aan de wal, zodat roeiers zelf voortdurend koers moeten houden.
Ook op het gebied van energie en water wordt teruggeschakeld. Elektrische watermakers, die tegenwoordig een enorme gewichtsbesparing opleveren, zijn verboden. In plaats daarvan zijn deelnemers aangewezen op handmatige systemen of meegebrachte voorraden. Computers en digitale hulpmiddelen ontbreken volledig, net als externe weerroutering. Zelfs de luxe van moderne entertainment verdwijnt: wie muziek wil, moet het doen met cassettebandjes.
Wat overblijft is een minimale, bijna archaïsche uitrusting: een kompas, een barometer, een radio, een opwindbaar horloge — en vooral de roeispanen.
De verzegelde grens tussen oud en nieuw
Toch is er een belangrijke nuance in het reglement. Organisator McIntyre beseft dat een volledig technologische “black-out” risico’s met zich meebrengt. Daarom mogen deelnemers moderne hulpmiddelen wél aan boord hebben — maar alleen onder strikte voorwaarden.
Deze apparatuur, zoals GPS, satellietcommunicatie, een elektrische watermaker of een autopilot, wordt vooraf “verzegeld”. Zolang de zegels intact blijven, vaart de deelnemer in de officiële “Human Powered”-klasse. Wordt een zegel verbroken — bijvoorbeeld door uitputting, schade aan essentiële navigatiemiddelen of een tekort aan drinkwater — dan mag de roeier deze systemen gebruiken.
Op dat moment verandert echter ook de status: de deelnemer gaat verder in de zogeheten “Modern Class” en valt buiten het klassement van puur menselijke prestaties. De oversteek mag worden voortgezet, maar niet langer volgens de oorspronkelijke, historische spelregels.
Die constructie maakt de Real Ocean Row uniek: het is tegelijk compromisloos in zijn filosofie én realistisch in zijn veiligheidsbenadering.
De uitdaging van 2028
De geplande route voor 2028 loopt van Lanzarote naar Antigua, goed voor zo’n 3.200 mijl over de Atlantische Oceaan. De start staat gepland tussen 8 en 14 december, precies in de periode waarin de passaatwinden een westwaartse oversteek mogelijk maken.
Opvallend detail: McIntyre zelf zal deelnemen, op 73-jarige leeftijd — en zonder eerdere roei-ervaring. Zijn motivatie is helder en geworteld in de geschiedenis van de sport:
“Ik wil begrijpen wat zij hebben doorgemaakt. Alles zal zwaarder, langzamer en menselijker zijn. Dat is precies de aantrekkingskracht.”
Meer dan een wedstrijd
De Real Ocean Row is daarmee meer dan een nieuwe race op de kalender. Het is een bewuste stap terug in de tijd, een eerbetoon aan de pioniers van het oceaanroeien en tegelijk een kritische reflectie op de moderne sport.
Waar hedendaagse wedstrijden draaien om snelheid, technologie en bereik, stelt dit project een andere vraag centraal: “hoe ver reikt de menselijke wilskracht wanneer alle hulpmiddelen wegvallen?’
In 2028 krijgen we daar mogelijk opnieuw een antwoord op — net zoals in 1966.
